نفس مرگ سرش نمیشود و قابل رویت کردن هم نمیباشد. با اختیاری که خداوند به نفس داده است ، میتواند امتحان کند ، بجنگد،به دانایی برسد و یا به عمق تاریکی ها برود و میتواند از عمق تاریکی ها نیز بدر آید وهنگام مرگ سبکبار از لباس خود که همان جسم است بیرون آمده و در دنیایی دیگر ، با پوشیدن لباسی دیگر با جنسی متفاوت به حیات خود ادامه بدهد.
اگر انسان توسط اختیار و با تفکر و آموزش و بالا بردن سطح آگاهی خود ، نفسش را تزکیه و پالایش ننماید در ادامه حیات و بعد های دیگری از جهان هستی ، همچنان بار مشکلات خود را به دوش خواهد کشید.
نفس یعنی خود ، من برتر ، ضمیر خود آگاه ، ضمیر ناخودآگاه ، سایه ،.....
روز الست نقطه شروعی برای انسان بوده.
مرگ یعنی فرشتگان نفس انسان را تحویل میگیرند . پس ، از روزی که پیمان بسته شده است ما بوده ایم ، تا الان هم که بمیریم باز ما را تحویل میگیرند و نفس همچنان وجود دارد و تا ابد که هیچ انتهایی ندارد ، وجود خواهد داشت. بنابراین مرگی وجود ندارد در واقع در این جهان چشم ها را بسته و به نقطه ای هدایت میشویم ، که در آنجا چشم باز کرده و به افراددیگر سلام میدهیم.
این سخن ، سخن وحدت محض است و ربطی به تناسخ ندارد. بحث ، بحث تکامل است و این که نفس برای تکامل خود باید مراحلی را پشت سر بگذارد .
در جهانی که ما در آن زندگی میکنیم تضاد حاکم است ، خوب،بد ، قهر آشتی ، تاریکی،روشنی و... انسان در زندگی یا باید صلح را انتخاب نماید و یا جنگ را ،حتی جنگ با خودش.
برای رسیدن به صلح باید به یاد خداوند باشیم و هر لحظه او را در نظر بگیریم تا به آرامش برسیم .چرا که یاد خداوند دلها را آرام میکند.
«الابذکر الله تطمئن القلوب»
حتی اگر این اعتقاد و باور صوری باشد باز هم آرامش را به همراه دارد.این یک قانون است که، کسانی که به طور واقعی معتقد هستند آرامش دارند ،
این گفته خود خداوند است.

تایپ: مسافر حبیب عسگری