وافور از یک سر سفالی  به نام حقه و یک لوله که دود حاصل از تدخین تریاک را به مجاری تنفسی فرد هدایت می‌کند؛ تشکیل شده است و هنگام بکارگیری وافور بخشی از تریاک که دارای ناخالصی بیشتر است به صورت نیمه مذاب داخل حقه جمع‌آوری می‌شود که سوخته  میگویند، سوخته معمولا" به رنگ قهوه‌ای تیره و یا سیاه و به صورت کاملا" براق مانند ذرات قیر دیده می‌شود که حاوی مقادیری مرفین است و به صورت نوشیدن و یا بلع مورد سوء مصرف قرار می‌گیرد. 
  شیره تریاک با تراشیدن داخل حقه وافور و به دست آوردن سوخته تریاک، سوخته را با تریاک به نسبت 3 به 1 مخلوط کرده و می‌جوشانند و از صافی عبور می‌دهند و سپس محلول حاصل که از صافی عبور می‌کند را می‌جوشانند تا قوام آمده سفت شود و به آن شیره تریاک می‌گویند. 
 وی خاطرنشان کرد: شیره تریاک در غالب تیکه‌های سیاه رنگ و براق دیده می‌شود و تفاوت آن با سوخته در این است که سوخته دارای سطحی ناصاف و زبر و خشن است، در حالی که شیره تریاک یا شیره مطبوخ دارای سطحی صاف و سیقلی است. همچنین قدرت تخدیر شیره تریاک چندین برابر تریاک بوده و شاید به همین خاطر به معتادان که در درجه بالایی از تخریب قرار دارند، شیره‌ای گفته می‌شد. 
 این کارشناس در خصوص طریق مصرف شیره تریاک گفت: شیره تریاک را به وسیله‌ای به نام نگاری تدخین می‌کنند و معمولا" جهت انجام چنین عملی، فرد در حالت درازکش به استعمال شیره می‌پردازد و فرد دیگری به عنوان ساقی از وی نگهداری می‌کند، زیرا همانطور که گفته شد قدرت تخدیر شیره بسیار بالا بوده و در صورتی که فرد در حالتی غیر درازکش باشد، دچار سرگیجه و تهوه شده و به زمین خواهد افتاد. شیره را به روشهای دیگری مانند تدخین با سیخ و سنجاق، بلع و نوشیدن نیز مورد استعمال قرار می‌دهند. 
 وی با اشاره به این که با صاف کردن محلول شیره، بخشی از آن به صورت نامحلول در صافی باقی می‌ماند که به آن تفاله تریاک گفته می‌شود، توضیح داد: این ماده معمولا" به شکل پودر قهوه‌ای رنگ و فاقد مرفین دیده می‌شود که می‌بایست دور ریخته شود، اما این روزها به منظور افزایش حجم مواد مخدر این ماده را به عنوان ناخالصی به تریاک اضافه می‌کنند. 
  تریاک به عنوان یک ماده مخدر سنتی به دلیل بوی حاصل از مصرف آن و ادوات مصرفش در بین جوانان متداول نیست. تریاک به دلیل داشتن انواع آلکالوئید، تاثیریش بر روی کرتکس مغز بیشتر و در نتیجه ترک آن نیز سخت‌تر است.